26 kwietnia 2006 - Wilki - "Atlantyda łez"
Wilki, założone przez Roberta Gawlińskiego, powstały w Warszawie 15 lat temu. Do dziś obsypano je tyloma nagrodami, że nawet skrócony wyciąg będzie za długi. Pierwszy etap działalności w latach 1991 - 1995 przyniósł dwie płyty studyjne - "Wilki" i "Przedmieścia" oraz zapis koncertu "Acousticus Rockus". Album "Wilki" to oczywiście nieśmiertelny przeboje "Son Of The Blue Sky" i "Eli Lama Sabachtani". Trwająca prawie pół roku trasa koncertowa oraz oczywiście znakomite piosenki sprawiły, że album rozszedł się w ponad 200 tysiącach egzemplarzy (wtedy głównie na kasecie), dzięki czemu pokrył się dwukrotną platyną.
Platynową Płytę za album "Przedmieścia" wręczono Wilkom w warszawskim klubie Akwarium, gdzie zespół dawał właśnie ak ustyczny koncert wydany później na płycie "Acousticus Rockus", która zwieńczyła pierwszy etap działalności zespołu.
Później drogi muzyków się rozeszły, a moment Wilki - Reaktywacja datuje się na przełom 2000/2001. Grupa ruszyła w trasę koncertową, promując wydany kilka miesięcy wcześniej album z największymi przebojami Wilków i solowych dokonań z czterech albumów Roberta Gawlińskiego. 2002 rok to rok pamiętnej "Baśki" i wielkiego powrotu nowych, odmienionych brzmieniowo Wilków, który udokumentował cieszący się ogromna popularnością album "4".
Dwa lata później do sklepów trafia kolejna płyta - "Watra" z przebojami "Bohema", "Słońce pokonał cień" i "Niech mówi serce". W półtora roku po wydaniu "Watry" doczekaliśmy się czwartego singla - właśnie "Atlantydy łez".
www.wilki.com.pl
27 kwietnia 2006 - Keane - "Is It Any Wonder?" 
Choć Keane powstali w roku 1997 w angielskim hrabstwie Sussex (początkowo jako kwartet, potem jako trio), do 2003 roku nie mogli uporać się z brakiem kontraktu. Dopiero wtedy mała, ale bardzo zasłużona dla Wyspiarskiej muzyki wytwórnia Fierce Panda zgodziła się wydać im singla "Everybody's Changing". Piosenka została podłapana przez radio BBC i cały nakład - raptem 500 egzemplarzy - został szybko wyprzedany. Po trasie koncertowej promującej to wydawnictwo, spokojnie mogli przebierać w ofertach na wydanie całej płyty. Ostatecznie stanęło na wytwórnia Islands, a album "Hopes And Fears" trafił na półki sklepowe już w maju 2004.
Od większości zespołów pop/rockowych odróżnia ich to, że w składzie zespołu nie ma gitarzysty. Gdy wielu wykonawców swoje charakterystyczne brzmienie zyskuje właśnie dzięki gitarze, Keane cały ten ciężar przenoszą na pianino. Od wydania płyty praktycznie do końca 2005 byli w trasie. Czterokrotnie objechali Wyspy, pięć razy koncertowali w Stanach, do tego tournee po Europie, występy w Japonii, Australii czy Meksyku. "Hopes And Fears" sprzedano w ponadpięciomilionowym nakładzie, a w Wielkiej Brytanii była to najlepiej sprzedająca się płyta rodzimego wykonawcy w roku 2004. Wygrali dwie nagrody Brit Awards, byli nominowani do Grammy. Na brytyjskiej liście przebojów umieścili cztery single.
Pora na zupełnie nową piosenkę "Is It Any Wonder?", która zwiastuje drugą w karierze zespołu płytę "Under The Iron Sea".
www.keanemusic.com
24 kwietnia 2006 - Jewel - "Again And Again"
Jewel Kilcher jest jedną z bardziej znanych piosenkarek pop debiutujących w latach 90. Londyński "The Times" nazwał ją "najbardziej błyskotliwą pieśniarką od czasów Joni Mitchell". Inspirująca się muzyką folkową, bluesem, jazzem i rockiem Jewel chwalona jest przede wszystkim za swój czysty i jednocześnie bardzo ekspresyjny głos. Urodziła się 23 maja 1974 roku w stanie Utah, ale dzieciństwo upłynęło jej pod znakiem koncertowania z rodzicami po Alasce. Do dziś wspomina, jak z występu na występ podróżowała przez tundrę na saniach, żeby śpiewać w małych osadach dla Eskimosów i Aleutów.
Karierę solistki zaczęła w wieku 15 lat. Kilka lat później przeprowadziła się do San Diego i mieszkała w swoim samochodzie, dopóki nie został ukradziony. Kontrakt z Atlantic Records podpisała jeszcze zanim skończyła 19 lat. Debiutancka płyta - "Pieces Of You" przed pierwsze 9 miesięcy sprzedała się w 3000 egzemplarzy, głównie w San Diego. Dopiero po trasie koncertowej, podczas której zdarzało jej się grać 4 koncerty dziennie, zaczęła zdobywać rozgłos i uznanie, między innymi otwierając koncerty Boba Dylana i Neila Younga. W sumie sprzedano ponad 11 milionów tej skromnej i początkowo niezauważonej płyty, a piosenki "Who Will Save You Soul" i "Foolish Games" znane są na całym świecie.
Do dziś łączny nakład płyt Jewel sięgnął 25 milionów egzemplarzy swoich płyt, Wydana w czerwcu 2003 ostatnia jak do tej pory jej płyta "0304" zadebiutowała na drugim miejscu listy Billboardu. Z niej pochodzi znany z anteny Trójki singiel "Intuition".
Nową, szóstą płytę Jewel - "Goodbye Alice In Wonderland" produkowała razem z Robem Cavallo, znanym z współpracy z Green Day i Goo Goo Dolls. POdobno to najbardziej autobiograficzna z dotychczasowych płyt Jewel. Póki co mamy singla "Again And Again". Premiera "Goodbye Alice In Wonderland" już 8 maja.
www.jeweljk.com
16 maja 2006 - Nelly Furtado - "Maneater"
Rodzice Nelly Furtado pochodzą z Wysp Azorskich, leżących na Oceanie Atlantyckim, oddalonych od Portugalii, do której należą o jakieś 1500 kilometrów. Ona sama urodziła się w Kanadzie i 2 grudnia będzie obchodzić swoje 28 urodziny.
Pierwsze lekcje gry na instrumentach miała za sobą już w wieku dziewięciu lat, jednak nie była to zwyczajowa gitara czy klawisze (na których zaczęła grać dwa lata później), ale puzon i ukulele. Swoje własne piosenki zaczęła komponować mając lat 13.
Po skończeniu szkoły przeprowadziła się z Victorii do Toronto, gdzie za dnia pracowała w firmie sprzedającej alarmy, a wieczorami występowała w klubach nocnych. Na jednym z takich występów spotkała przyszłego producenta swojej pierwszej płyty - Geralde Eatona. Wydana w 2000 roku płyta "Whoa, Nelly" stała się międzynarodowym sukcesem, głównie dzięki singlowym przebojom "I'm Like A Bird", "Turn Off The Lights" i "On The Radio (Remember The Days). Za pierwszego z nich przyznano jej nagrodę Grammy dla najlepszego żeńskiego wykonania piosenki pop. Drugi singiel święcił za to triumfy na szczycie klubowej listy Billboardu.
Drugi album - "Folklore" - ukazał się trzy lata później i zawierał między innymi piosenkę "Forca" - oficjalny hymn piłkarskich Mistrzostw Europy rozgrywanych rok później w Portugalii.
Nowa płyta Nelly Furtado ukaże się 20 czerwca i będzie nosić tytuł "Loose". Za jego produkcję odpowiada jeden z bardziej wziętych obecnie producentów - Timbaland, odpowiedzialny do tej pory za nieprzebraną liczbę hitów takich wykonawców jak Alicia Keys, Snoop Dogg, Jay-Z, Missy Eliott, Aaliayh, Jennifer Lopez, Jamie Foxx, TLC, Destiny's Child i dziesiątek innych. Ameryka poznała juz dwa single zapowiadające tę płytę. Trzeci, właśnie "Meneater", to pierwszy, który trafia do Europy. Na płycie możemy spodziewać się między innymi piosenki zaśpiewanej wspólnie z Chrisem Martinem z Coldplay.
15 maja 2006 - Guster - "One Man Wrecking Machine"
Pochodzący z okolic Bostonu zespół Guster powstał w 1992 roku. Najpierw nazywał się Gus i w jego skład wchodzili Ryan Miller, Adam Gardner oraz Brian Rosenworcel. Gdy dowiedzieli się, że już jest wykonawca o takiej nazwie, zmienili ją właśnie na Guster.
Na ich charakterystyczne brzmienie składają się dwie gitary akustyczne i zestaw bongosów. Dopiero od poprzedniej, wydanej w 2003 roku płyty "Keep It Together" dotychczasowe trio rozrosło się do kwartetu, poszerzając brzmienie dzięki Joe'emu Pisapii nie tylko o bas, ale i klawisze oraz banjo. Wydane nakładem niezależnej wytwórni pierwsze dwie płyty - "Parachute" i "Goldfly" - ściągnęły na Guster uwagę dużych wytwórni. Do tego czasu zespół konsekwentnie budował swoją pozycję dużą liczbą koncertów. Najpopularniejszy miejscowy dziennik "Boston Globe" uhonorował ich album "Parachute" tytułem "Najlepszego lokalengo debiutu". Dwa lata później doczekali się wyróżnienia podczas Bostońskich Nagród Muzycznych dla "Najlepszego wykonawcy koncertowego".
W 1998 roku zespół podpisał kontrakt z Sire Records na wydanie płyty "Lost And Gone Forever". Jej produkcją zajął się legendarny Steve Lillywhite, który odpowiada za płyty U2, Petera Gabriela, Morrisseya, Talking Heads, Simple Minds, Dave'a Matthewsa i wielu, wielu innych wykonawców.
Po przeniesieniu się zespołu do wytwórni Reprise, wydanym w 2003 roku wspomnianym albumem "Keep It Together" zajął się Roger Moutenot, producent płyt takich gwiazd sceny alternatywnej jak Joseph Arthur, Yo La Tengo czy Sleater-Kinney.
2006 rok przynosi piąta płytę w dyskografii Guster. Tytuł zapowiadanego na 20 czerwca wydawnictwa to "Ganging Up On The Sun". Jest zwiastunem jest właśnie piosenka "One Man Wrecking Machine".
17 maja 2006 - T.Love - "Jazz nad Wisłą"
Zespół T.Love powstał w Częstochowie w 1982 roku. Przez pierwsze lata funkcjonował pod nazwą Teenage Love Alternative, a przez jego skład przewinęło się kilkunastu muzyków, za każdym razem jednak z Zygmuntem "Muńkiem" Staszczykiem na czele. Pierwszą płytę - "Nasz Bubelon" - wydaną poza oficjalnym obiegiem nagrali w roku 1984. Podobnie było z drugim albumem, "Chamy idą" wydanym rok później. W 1987 roku nazwę została zmieniona na obowiązującą do dziś T.Love. Po kolejnych zmianach w składzie i wydaniu oficjalnych albumów "Miejscowi - live" i "Wychowanie", zespół się rozpada z powodu wyjazdu Muńka do Anglii. Do tego czasu T.Love poważnie zaistnieli w lokalnej świadomości muzycznej dzięki koncertom na festiwalu w Jarocinie i piosenkami "Liceum" (znanym jako "IV LO"), "Wychowanie" i "Ojczyznę kochać".
Na obczyźnie, zarabiając na życie myciem garów, Muniek napisał swój pierwszy wielki przebój - "Warszawę". Po powrocie rok później do Polski skrzyknął nowy zespół pod starą nazwą. Skład został lekko ustabilizowany. Swoje piętno na zespole odcisnęli w tamtych czasach gitarzyści Janek Benedek (w 1993 zastąpił go Maciek Majchrzak), Jacek Perkowski, basista Paweł Nazimek i perkusista Jarek Polak. "Warszawa" dotarła do szczytu trójkowej Listy Przebojów, dzięki czemu o płycie "Pocisk miłości" można mówić w kategoriach sukcesu. Jeszcze lepiej było z wydanym w 1992 roku "Kingiem". Tytułową piosenkę otwierającą tę płytę pamięta do dziś pewnie każdy. 1994 rok przynosi płytę "Prymityw" z piosenkami "Potrzebuję wczoraj" i "Bóg". Większym przebojem jednak staję się umieszczony na wydanej wcześniej koncertowej składance nowy utwór "I Love You". Sukces kolejnej płyty "Al Capone" z przebojem "Jak Żądło" jest niczym, w porównaniu z rozgłosem, jaki przyniosła zespołowi płyta "Chłopaki nie płaczą". Choć dziś zespół stara się od niej dystansować, nie sposób nie zgodzić się, że tytułowa piosenka to najbardziej wylansowany przebój T.Love, wzmocniony sukcesem filmu "Chłopaki nie płacą". Od tamtej pory zespół na stałe zagościł na antenach radiowych. Przeboje z tej, jak i dwóch kolejnych płyt – "Antyidol" i "Model 01" – ("Stokrotka", "Jest Super", "Nie, nie, nie" i "Ajrisz") do dziś można często usłyszeć. W 2003 roku T.Love nagrali ścieżkę dźwiękową do filmu "Superprodukcja" i od tamtej pory o grupie zrobiło się nieco ciszej. Wolne chwile wykorzystał Jarek "Sidney" Polak. Nagrał solową płytę i narobił wiele szumu swoją "Chomiczówką" czy piosenką "Otwieram Wino". 2006 przynosi wreszcie nową płytę T.Love. Na płycie "I Hate Rock'N'Roll" znalazł się znany już z radiowej anteny "Gnijący świat". Teraz pora na "Jazz nad Wisłą".
12 maja 2006 - Cassandra Wilson - "Go To Mexico"
Jedna z najważniejszych współczesnych wokalistek jazzowo/bluesowych urodziła się 4 grudnia 1955 roku w Jackson w stanie Mississippi. O jej muzyczną edukację zadbali rodzice. Od dziewiątego roku życia przez trzynaście lat uczyła się gry na pianinie i gitarze, oprócz tego na klarnecie. Jak wiele piosenkarek, zaczynała od grania piosenek Joni Mitchell akompaniując sobie na gitarze. Na początku lat 80., po ukończeniu komunikowania masowego na uniwersytecie stanowym w rodzinnym Jackson, przeprowadziła się na rok do Nowego Orleanu, skąd wyjechała do Nowym Jorku w nadziei na zrobienie tam kariery jazzowej.
Po początkowej współpracy z Dave'em Hollandem i Abbey Lincoln doszło do jej spotkania ze Steve'em Colemanem. Została główną wokalistką w jego funkującym M-Base Collective.
Swoją pierwszą płytę - "Songbook" - wydała w 1985 roku. Do dziś ma ich na koncie kilkanaście. Dzięki jednej z nich, "New Moon Daughter", została uhonorowana w 1997 nagrodą Grammy w kategorii "Najlepsza wokalistka jazzowa". Od kilku płyt nagrywa dla niezrównanej wytwórni Blue Note.
W 2000 roku wróciła do rodzinnego Mississippi, by założyć mutlimedialną firmę Ojah Media Group. Jej sumptem wydaje płyty lokalnych artystów, inspirowanych wielokulturowością tego stanu. Piosenka "Go To Mexico" otwiera najnowszą płytę Cassandry Wilson - "Thunderbird".
11 maja 2006 - Boo Hewerdine - "Weatherman"
Boo Hewerdine, który naprawdę ma na imię Mark, jest 45-letnim londyńczykiem. Swoją przygodę z muzyką zaczynał na początku lat 80. w zespole Placebo Thing, szybko przemianowanym na The Great Divide.
Mimo wsparcia ze strony Mike'a Scotta z The Waterboys o zespole niewielu już pamięta. Znacznie lepiej poradził sobie jego kolejny projekt - The Bible, którego działalność udokumentowana jest dwoma albumami wydanymi w drugiej połowie lat 80.
W 1988 roku Hewerdine zdecydował się rozpocząć karierę solową. Jej pierwszym przejawem była wydana rok później album "Evidence" nagrany z amerykańskim pieśniarzem Dardenem Smithem. W 1992 roku ujrzała światło dzienne jego prawdziwie solowy debiut - "Ignorance". Na wspólne koncerty zaprosiła go wtedy Tori Amos, przed której występami Boo grał swoje piosenki.
Poza dwiema kolejnymi regularnymi płytami - "Baptist Hospital" (1996) i "Thanksgiving" (1999) Boo Hewerdine był również autorem muzyki do filmu "High Fidelity" ("Wierność w stereo"). O jej skomponowanie poprosił go jego wieloletni przyjaciel Nick Hornby - autor książki, na podstawie której powstał ten film. Do tego zamieścił kilka swoich piosenek na ścieżce dźwiękowej do filmów "Fever Pitch" (również na podstawie książki Nicka Hornby'ego) oraz "TwentyFourSeven".
Wydany pod koniec stycznia 2006 roku album "Harmonograph" to zbiór piosenek napisanych kiedyś dla innych muzyków, po raz pierwszy zaśpiewanych przez Hewerdine'a. Pierwotnie piosenka "Weatherman" była napisana dla czternastoletniej ówcześnie dziewczynki o imieniu Belle
10 maja 2006 - Cesaria Evora feat. Dorota Miśkiewicz - "Um Pincelada"
Piosenka "Um Pincelada" ("Muśnięcie pędzlem") pochodzi z płyty Cesarii Evory "Rogamar". Dorota Miśkiewicz swoją część nagrała w naszym radiowym studiu S4, a miksujący całość piosenki w Paryżu pianista towarzyszący Cesarii od 1999 roku Fernando "Nando" Andrade powiedział o niej: "Nagranie wyszło doskonale. Głosy obu wokalistek są cudowne i bardzo do siebie pasują".
Na początku marca, dokładnie w dniu światowej premiery swojej płyty piosenkarka z Wysp Zielonego Przylądka pojawiła się w Polsce. Jej przyjazd był związany między innymi z kręceniem teledysku do "Um pinelada", jako że właśnie ta piosenka została wybrana do promocji albumu.
Dorota ma na swoim koncie dwie płyty - "Dorota Miśkiewicz Goes To Heaven - Zatrzymaj się" (za którą dostała nominacje do Fryderyka za jazzowy album roku) i "Pod rzęsami". Dorobek płytowy Cesarii Evory jest dwucyfrowy, a za poprzednią płytę - "Voz d'Amor" - dostała nagrodę Grammy.
utworach Cesarii morze pokazane jest jako czynnik łączący mieszkańców Wyspy Zielonego Przylądka i wpływający na ich wspólną wyobraźnie. Morze w muzyce Evory to obietnica lepszego życia na odległych wybrzeżach, ale jednocześnie bezlitosny żywioł rozdzielający kochanków i rodziny. "Rogamar" opowiada w typowym dla wyspy Sanjon rytmie o ryzykownej drodze morskiej z Sao Vicente do Sant’Anton.
9 maja 2006 - The Raconteurs - "Steady, As She Goes"
The Raconteurs (Gawędziarze) składają się z czwórki starych przyjaciół - Jacka White'a (znanego m.in. z The White Stripes), występującego solo i mającego na swoim koncie już trzy płyty Brendana Bensona oraz Patricka Keelera i Jacka Lawrence'a z zespołu The Greenhornes.
O współpracy między White'em i Bensonem mówiło się już od dłuższego czasu. Wspólnie napisali piosenkę "Steady, As She Goes" i kwestią czasu było tylko dobranie pełnego składu zespołu.
Gdy to się udało, panowie w wolnych chwilach zamykali się w prywatnym studiu Bensona i przygotowywali materiał na swój debiutancki album. Z racji zobowiązań w macierzystych formacjach nie było łatwo, ale ostateczny efekt już jest i będziemy mogli go poznać 15 maja. Tytuł płyty to "Broken Boy Soldiers".
Reżyserem teledysku do dzisiejszej piosenki – "Steady, As She Goes" – jest mistrz dużego ekranu - Jim Jarmusch.
8 maja 2006 - Madonna - "Get Together"
Trudno przedstawiać tu biografię prawdopodobnie najpopularniejszej piosenkarki wszechczasów, dlatego ograniczmy się do podstawowych wiadomości. Madonna Louise Veronica Ciccone urodziła się 16 sierpnia 1958 roku w niewielkim Bay City w Michigan. Do Nowego Jorku przeprowadziła się wkrótce po swoich osiemnastych urodzinach. Z zamiarem zostania baletnicą. W rodzinnym domu zostawiła ojca, macochę i siedmioro rodzeństwa.
W wielkim mieście znalazła się zupełnie bez środków do życia, dlatego szybko musiała zacząć zarabiać jako modelka. Do tego występowała w kilku różnych zespołach. Z jednym z tych projektów - Patrick Hernandez Revue - udało jej się nagrać całkiem spory przebój "Born To Be Alive".
Jednak dopiero w 1982 roku podpisała kontrakt, który rozpoczynał jej solową karierę. Po serii klubowych przebojów ("Everybody", "Physical Attraction" i "Holiday") na rynek trafił jej debiutancki album zatytułowany po prostu "Madonna". Już następna płyta - wydana rok później "Like A Virgin" osiągnęła wielki sukces, będąc pierwszą z sześciu dotychczasowych płyt Madonny, które wspięły się na sam szczyt listy Billboardu i do dziś sprzedając się w samych Stanach w nakładzie przekraczającym 10 000 000 egzemplarzy. Podobny sukces przyniosła jej jeszcze tylko składanka z największymi przebojami zatytułowana "The Immaculate Collection" z 1990 roku.
W 1985 roku, już jako megagwiazda, poślubiła aktora Seana Penna. Małżeństwo to przetrwało do 1989 roku i dopiero po jedenastu latach ponownie zdecydowała się wyjść za mąż, tym razem za reżysera Guy'a Ritchie'ego, z którym jest do dziś. Sama Madonna również często próbowała ról filmowych. Niemiłosiernie krytykowana za każdą z nich, swój sukces na tym polu osiągnęła dopiero wraz z filmem "Evita" z 1996 roku.
We wszystkim, co robi, stara się zawsze być na pierwszym planie. Stąd cały świat może ją codziennie obserwować jako prowokującą królową popu, matkę (córka Lourdes i syn Rocco), szefa wytwórni płytowej (Maverick), autorkę książek dla dzieci i aktorkę.
Podsumowując, do dziś Madonna tylko w Stanach sprzedała grubo ponad 60 milionów egzemplarzy swoich płyt i wprowadziła 12 swoich singli na szczyt listy Billboardu. W ostatnich latach znacznie lepiej niż w Stanach Madonna radzi sobie w Europie. Dziewięć jej płyt znajdywało się na pierwszym miejscu notowań sprzedaży płyt w Wielkiej Brytanii i aż dwanaście singli docierało do tego samego miejsca na liście sprzedaży singli. Choć Oscara pewnie się nigdy nie doczeka (dostała za to Złoty Glob za rolę w "Evicie"), ma na swoim koncie pięć statuetek Grammy i właśnie wydaje trzeciego po "Hung Up" i "Sorry" singla ze swojej czternastej płyty zatytułowanej "Confessions On The Dance Floor". Dziś na antenie Trójki najczęściej "Get Together".
5 maja 2006 - Bic Runga - "Say After Me"
Bic Runga jest prawdziwą gwiazdą w rodzinnej Nowej Zelandii. Wszystkie jej trzy dotychczasowe albumy znajdywały swoją drogę na szczyt tamtejszej listy sprzedaży płyt, a liczne single długie tygodnie okupowały czołówki list najpopularniejszych piosenek. Urodziła się 13 stycznia 1976 roku w Christchurch na Wyspie Południowej jako Briolette Kah Bic Runga. Jej matka pochodzi z Malezji, a ojciec jest Maorysem. Imie Bic podobno po chińsku ma oznaczać pewien kolor, sama zainteresowana tłumaczy, że prawdopodobnie chodzi o zielony.
Zaczęła od perkusji, na której nauczyła się grać mając 11 lat. Kilka lat później grała już na gitarze i pianinie, a także realizowała się jako wokalistka w lokalnych zespołach jazzowych. Jakby tego było mało, sama zaczęła komponować swoje piosenki i w wieku 18 lat przeprowadziła się do Auckland z postanowieniem zrobienia kariery. Na swoją szansę długo czekać nie musiała. Rok później miała juz podpisany kontrakt, a kilka miesięcy później jej pierwszy singiel "Drive" zdobywał lokalne listy przebojów. W sumie z debiutanckiej płyty "Drive" - obsypanej później wieloma nagrodami, którą sama skomponowała, nagrała i wyprodukowała, pochodziło aż sześć singli, z których każdy jeden stał się wielkim przebojem w Nowej Zelandii. Bic zagrała na niej na perkusji, klawiszach i gitarze. Do tego oczywiście zaśpiewała. Dziś dodatkowo gra jeszcze na basie. Rok później płyta ukazała się na innych rynkach, co spowodowało, że kalendarz Bic na następne dwa lata wypełniły trasy koncertowe.
Swoją drugą płytę komponowała po części w Nowym Jorku. Na sklepowe półki trafiła w 2002 roku i w ojczyźnie Bic pokryła się sześciokrotną platyną, będąc do dziś najlepiej sprzedawaną płytą rodzimego artysty w Nowej Zelandii. Piosenka "Sway" z tego albumu oraz "Good Morning Baby" w duecie z wokalistą Semisonic Danem Wilsonem znalazły się na ścieżce dźwiękowej do filmu "American Pie".
Trzecia płyta Bic Rungi "Birds" ukazała się pod koniec zeszłego roku i, idąc w ślady poprzednich, zadebiutowała na szczycie nowozelandzkiej listy sprzedaży płyt. Za produkcję odpowiadał tym razem Michael Brauer, współpracujący wcześniej z Coldplay i New Radicals. Oprócz głosu Bic w trzech piosenkach można usłyszeć również byłego lidera Crowded House – Neila Finna, którego koncerty Bic otwierała swoimi występami kilka lat temu. Pierwszym singlem była piosenka "Winning Arrow". Grana dziś w Trójce "Say After Me" to druga propozycja wybrana z tej płyty.
4 maja 2006 - Ringside - "Struggle"
Ringside to zespół założony przez Scotta Thomasa i Balthazara Getty'ego w Hollywood. Panowie zostali przyjaciółmi jeszcze jako nastolatkowie (dziś mają około trzydziestki) i kilka lat później zamieszkali razem w jednym domu. Scott na dole, Balthazar na górze. Scott brzdąkał na gitarze, Balthazar tworzył beaty na sekwencerze. Długo nie mogło im przyjść do głowy, żeby połączyć siły w tej materii.
Poza muzyka każdy z nich miał inne zajęcie. Scott pracował między innymi jako kierowca limuzyny i projektant ubrań (nie zapomina wspomnieć, że to w jego ubraniach zespół No Doubt odbierał statuetkę Grammy, choć nie miałby nic przeciwko temu, żeby to on odbierał swoją statuetkę w ich ubraniach), a Balthazar był wziętym aktorem (wystąpił choćby we "Władcy much" Harry'ego Hooka, "Urodzonych mordercach" Olivera Stone'a "Sztormie" Ridley'a Scotta, czy wreszcie "Zagubionej autostradzie" Davida Lyncha).
Dopiero jakieś dwa lata temu zdecydowali się spotkać w jednym pomieszczeniu ze swoimi instrumentami. Zaczęło się od aprobaty ze strony znajomych, skończyło na kontrakcie z należącą do wokalisty Limp Bizkit Freda Dursta wytwórnią Flawless. Debiutancki album zatytułowany po prostu "Ringside" ukazał się w kwietniu zeszłego roku. Po singlu "Tired Of Being Sorry" przyszła pora właśnie na "Struggle".
3 maja 2006 - Reni Jusis - "Magnes"
Choć urodziła się w Koninie w 1974 roku, wszystkim znana jest jako „dziewczyna z Mielna”, gdzie szybko się przeprowadziła. Podobno przygodę Reni Jusis z muzyką zaczęła juz jako trzylatka. Po obejrzeniu w telewizji Konkursu Chopinowskiego udało jej się namówić rodziców na zakup pianina. Później trafiła do szkoły muzycznej, na zakończenie której poznała niejakiego Yaro, który właśnie szykował się do nagrania swojej debiutanckiej płyty.
W ten sposób na jego albumie "Yazda" znalazła się autorska piosenka Reni - "Refrenata".
W 1998 roku ukazała się jej debiutancka płyta - "Zakręcona", której produkcją zajął się właśnie Yaro, a tytułową piosenkę pewnie do dziś jeszcze każdy pamięta. Album docenił polski przemysł fonograficzny, honorując Reni trzema statuetkami Fryderyków. W tym samym czasie skończyła naukę i została dyplomowanym dyrygentem chóralnym.
Kolejne dwie płyty - "Era renifera" i "Elektrnika" były już od początku do końca dziełami Reni. Ostatnia jak do tej pory jej płyta - "Trans Misja" pochodzi z 2003 roku i przyniosła takie przeboje jak "Kiedyś Cię znajdę" i "Ostatni raz".
Singiel - "Kilka prostych prawd" zapowiadał już kolejna płytę, której premiera będzie miała miejsce 5 czerwca 2006 roku. Wszystkie piosenki mają być na niej zmiksowane w jedną, taneczną całość, a "Magnes" to drugi singiel promujący to wydawnictwo.
2 maja 2006 - Daniel Powter - "Lie To Me"
Daniel Powter pochodzi z Kanady, gdzie urodził się 25 lutego 1975 roku. Jak mówi, swoje zainteresowanie muzyką zawdzięcza matce, która zabierała go na koncerty do Vancouver. W wieku czterech lat zaczął uczyć się gry na skrzypcach, ale jako nastolatek zdecydował się przerzucić na pianino. Tak zostało mu do dziś.
Jego kariera rozkwitła jednak nie w Kanadzie, a w Europie, gdzie pierwszy singiel "Bad Day" stał się wielkim przebojem, w pewnej mierze na pewno dzięki częstym emisjom reklamy Coca-Coli, która wybrała tę piosenkę do swojej kampanii. Dzięki temu Daniel znalazł się na szczycie listy przebojów w Niemczech i na drugim miejscu w Wielkiej Brytanii (gdzie w pierwszej dziesiątce spędził 13 tygodni). Dopiero niedawno singiel ten został wydany w Stanach, gdzie udało mu się również dotrzeć utrzymać do szczytu podsumowania Billboardu.
W teledysku do piosenki występuje Samaire Armstrong, znana z bijącego rekordy popularności telewizyjnego show The O.C. To program, w którym musi pokazać się każdy muzyk, który marzy o przebiciu się do masowej świadomości.
Producentem całej płyty - zatytułowanej "Daniel Powter" jest Mitchell Froom, który wcześniej położył swoje ręce na produkcji płyt Crowded House, swojej żony - Suzanne Vegi, Los Lobos, Sheryl Crow, czy Pearl Jam.
Na początku kwietnia Daniel wygrał Juno Award w kategorii Najlepszy Nowy Artysta. Nagroda o tyle prestiżowa, że Juno to kanadyjski odpowiednik Grammy.
Po drugim singlu "Free Loop", przyszła pora na trzeci - właśnie "Lie To Me".
1 maja 2006 - Prince feat. Tamar - "Beautiful, Loved & Blessed"
Prince Roger Nelson wraca z nową płytą. Liczba jego studyjnych albumów przekracza już 20, a najnowsza - "3121" święci sukcesy, jakich artysta nie zaznał od wielu lat.
W pierwszym tygodniu sprzedano jej w Stanach ponad 180 000, co pozwoliło Prince'owi zadebiutować od razu na szczycie listy Billboardu. To pierwszy taki wynik od czasu ścieżki dźwiękowej do "Batmana" z 1989 roku, a żeby odnaleźć tam typowy album Prince'a, którego sukcesu nie można zawdzięczyć rozgłosowi zdobytemu przez film, trzeba by się cofnąć aż do roku 1985 i płyty "Around The World In A Day".
Jego sukcesów i porażek nie sposób opisać w kilku słowach. To on odpowiedzialny jest za album "Purlpe Rain", który na szczycie Billboardu spędził w sumie 24 tygodnie, rozchodząc się w ponad dziesięciu milionach kopii tylko w tym kraju i robiąc przy okazji z artysty megagwiazdę. W pierwszej połowie lat 90. ten sam Prince uwikłał się w konflikt z wytwórnią Warner. Kontrakt zobowiązywał go do nagrywania jednej płyty na rok, niezależnie od tego, czy miał coś na niej do powiedzenia czy nie. Spór zakończył się ugodą, na mocy której po wydaniu płyty "Chaos & Disorder" w 1996 roku znów był wolnym artystą. Prawdziwym powrotem do formy był jednak dopiero album "Musicology" z 2004 roku. Jak na razie "3121" zbiera jeszcze lepsze recenzje od swojej poprzedniczki.
"Beautiful, Loved & Blessed" to pierwszy singiel z tej płyty, a Tamar, która wspiera w nim Prince'a wokalnie, to jego nowe odkrycie.
Naprawdę nazywa się Ashley Ta'Mar Davis i można ją odnaleźć na jeszcze jednej piosence z ostatniej płyty Prince'a - "Black Sweat". Ale tak naprawdę Prince musiał mieć na niej zawieszone oko już od dłuższego czasu, skoro z tą samą Tamar nagrał w 1994 roku piosenkę "On Your Own".
Tamar również przygotowała we współpracy z Prince'em swoją solową płytę, a jej premiera spodziewana jest w czerwcu tego roku. Oprócz tego będzie otwierać swoimi występami koncerty Prince'a na zapowiadanej trasie koncertowej i wejdzie w skład wspierającego Prince'a na koncertach zespołu New Power Generation.
W przeszłości Tamar występowała w żeńskim zespole Angaza, którego była wokalistką. W latach 1997 i 1998 była czarnoskórą Miss Nastolatek stanu Teksas, z którego pochodzi. Jeszcze wcześniej występowała w zespole Girls Tyme, którego członkiniami były również trzy panie z czegoś, co później będzie nazwane Destiny's Child.
18 maja 2006 - Ladytron - "The Last One Standing"
Damsko-męski kwartet Ladytron powstał w Liverpoolu w 1998 roku, ale jego członkowie przyjechali tam z tak różnych miejsc jak Hong Kong (Reuben Wu) czy Bułgaria (Mira Aroyo). Swoją nazwę zaczerpnęli z tytułu piosenki z debiutanckiej płyty Roxy Music. Z racji pochodzenia Miry część piosenek jest wykonywana jest po bułgarsku.
"Witching Hour" to ich trzecia płyta, wydana w 2005 roku. Krytycy niemal zgodnie uznają ją za najlepszą. Za jej produkcję odpowiada Jim Abbiss, współpracujący wcześniej między innymi z Bjork, Massive Attack, DJ Shadowem i Lamb.
Specyfika tanecznego brzmienia Ladytron wynika z połączenia gitar słodkiego glam rocka lat 70. i osiągnięć elektronicznych syntezatorów.
Swojego pierwszego singla "He Took Her To A Movie", wtedy jeszcze z inną wokalistką, nagrali zaledwie za 50 funtów. Nie przeszkodziło mu to w ściągnięciu uwagi mediów. Były to czasy, gdy wielką popularnością cieszył się gatunek zwany electroclashem, a Ladytron znakomicie się w niego wpisali.
Jeszcze przed wydaniem pierwszego minialbumu występowali na koncertach w całej Europie. Debiutancki pełnowymiarowy krążek "604" wydany w 2001 roku zrobił z nich prawdziwe klubowe gwiazdy. Status ten potwierdziła druga płyta "Light & Magic" z głośnym przebojem "Seventeen", którą zespół promował koncertami przez cały następny rok.
Po znakomitym singlu "Destroy Everything You Touch" do szerszej promocji trafia piosenka "The Last One Standing", a Ladytron będzie można zobaczyć i usłyszeć na żywo w trakcie tegorocznego Open'er Festiwal.
19 maja 2006 - Augustana - "Stars And Boulevards"
Augustana to kwartet z Kalifornii, który istnieje od dwóch lat i ma na koncie do tej pory tylko jeden album. Jego początki sięgają jednak Greenville w stanie Illinois, gdzie na miejscowym uniwersytecie Dan Layus - przyszły wokalista, gitarzysta i pianista Augustany poznał Josiaha Rosena, który wkrótce zostanie głównym gitarzystą zespołu.
Po spotkaniu Jareda Palomara, który usiadł za klawiszami, nagrali swoje pierwsze piosenki, które zdobyły im nieco uznania w lokalnym środowisku. Na koniec zimowego semestru w 2004 roku zdecydowali się rzucić studia i wyjechać w poszukiwaniu szczęścia do Kalifornii. Wyjechali we dwóch - Dan i Josiah. Daren na początku trochę bał się zostawić szkołę, ale wreszcie się zdecydował i po sześciu tygodniach dołączył do nich. Ponieważ nieobsadzona była rola basisty, potrzeba sprawiła, że przerzucił się z klawiszy właśnie na ten instrument. Teraz brakowało juz tylko perkusisty. Dzięki wspólnym znajomym trafili na Justina Southa, z którym szybko złapali wspólny język. Po kilku miesiącach prób, zaczęli sie pokazywać wielkim wytwórniom na koncertach w Nowym Jorku i Los Angeles.
Kontrakt podpisali z Epic, która zapewniła im producenta z pierwszej półki - Brendana O'Briena, który ma na swoim koncie współpracę z niemal każdym grunge'owym zespołem ze Stanów, a oprócz tego między innymi z Red Hot Chili Peppers, Aerosmith, Bobem Dylanem, Neilem Youngiem czy Bruce'em Springsteenem.
Album "All The Stars And Boulevards" miał swoją premierę na początku września ubiegłego roku. Po singlu "You'll Dissapear" przyszła pora na niemal tytułową piosenkę - "Stars And Boulevards".
22 maja 2006 - Pink - "Who Knew"
Naprawdę nazywa się Alecia Beth Moore i urodziła się 8 września 1979 roku w Doylestown w stanie Pensylwania. Jej ojciec ma irlandzkie i niemieckie, a matka litewskie korzenie. Na scenie występuje od trzynastego roku życia. Najpierw jako tancerka (!), później w chórkach lokalnej grupy hip-hopowej.
Któregoś wieczoru zauważył ją na scenie łowca talentów z wytwórni MCA. Zaproponował dołączenie do istniejącego już zespołu. Chociaż nastoletnia wtedy Pink się zgodziła, kariera zespołu nie trwała długo. Podobnie było z drugiem, w którym miała byc jedną z trzech wokalistek.
Mimo tych niepowodzeń, zdążyła zauroczyć producenta, z którym owe kobiece trio zaczęło nagrywać płytę, a ten - na podstawie fragmentu jednej piosenki skomponowanej przez Pink - załatwił jej solowy kontrakt z wytwórnią Babyface'a - LaFace.
Debiutancka płyta Pink, zatytułowana "Can't Take Me Home" ukazała się w 2000 roku i przyniosła trzy bardzo dobrze przyjęte single "There U Go", "Most Girls" i "You Make Me Sick". Niewątpliwy sukces, jakim było sprzedanie ponad dwóch milionów egzemplarzy w samych Stanach, podparła długą trasą koncertową.
W przerwie między pracami nad nową płytą, do spółki z Christina Aguilerą, Myą i Lil' Kim, nagrały nową wersję słynnego w połowie lat 70. przeboju LaBelle "Lady Marmelade", która cieszyła się nie mniejsza popularnością niż oryginał i ostatecznie przyniosła wszystkim paniom nagrodę Grammy. Oprócz tego piosenka znalazła się w filmie "Moulin Rouge" Baza Luhrmana.
A wracając do drugiej płyty Pink... Szykując się do niej, spotkała się z Lindą Perry, znaną z zespołu 4 Non Blondes, który swego czasu wylansował przebój "What's Up?". Linda została współautorką wielu kompozycji z płyty "M!ssundaztood", co okazało się strzałem w dziesiątkę.
Pierwszy singiel - "Get The Party Started" to jej najbardziej znany przebój do dziś, choć brytyjska lista przebojów do szczytu dopuściła dopiero trzeciego singla z tej płyty - "Just Like A Pill". Między nimi była jeszcze piosenka "Don't Let Me Get Me", która również namieszała w pierwszych dziesiątkach list sprzedaży singli po obu stronach Oceanu. Nie można zapomnieć, że po nich był przeciez jeszcze równie popularny "Family Portrait".
Poza Lindą Perry na pokrytej w samych Stanach pięciokrotną platyna płycie "M!ssundaztood" gościnnie wystapili również Steven Tyler (Aerosmith) i Richie Sambora (Bon Jovi). Na koniec 2002 roku okazało się, że Pink jest najlepiej sprzedającą płyty piosenkarką na świcie.
Płyta "Try This" pojawiła się na rynku pod koniec 2003 roku. Tym razem w komponowaniu piosenek pomagał wokalista punkowego zespołu Rancid - Tim Armstrong. Już pierwszy singiel "Trouble" przyniósł Pink drugą i jak na razie ostatnią statuetkę Grammy. Drugą w kolejności piosenkę "God Is A DJ" często można było usłyszeć na naszej antenie.
Wydany w kwietniu czwarty album Pink "I'm Not Dead" zadebiutował na trzecim miejscu w Wielkiej Brytanii i szóstym na liście Billboardu. Zapowiadała go piosenka "Stupid Girl". Dziś ogólnoświatową premierę ma drugi singiel z tej płyty - "Who Knew".
23 maja 2006 - Sofa - "Moje życie to"
Dla toruńskiej Sofy "Many Stylez" to pełnowymiarowy debiut fonograficzny, a "Moje życie to" pierwszy singiel. W skład zespołu wchodzi sześć osób, w tym aż troje wokalistów. Wyróżnikiem zespołu z całą pewnością jest MC pochodzący z RPA. Sofa porusza się w obszarze nowocześnie zaaranżowanego soulu, funku i r&b. Gościnnie na płycie pojawia się O.S.T.R. Zespół powstał w 2003 roku, a od tego czasu już zdążył zdobyć I miejsce w konkursie FAMA oraz wystąpić na dużej scenie w trakcie zeszłorocznego festiwalu Open'er.
24 maja 2006 - Brainstorm - "Thunder Without Rain"
Zespół Brainstorm (na rodzinnej Łotwie znany też jako Prāta Vētra) istnieje od 1989 roku, kiedy to czterech piętnastolatków - Renārs Kaupers, Jānis Jubalts, Gundars Mauševics i Kaspars Roga oraz ich rok młodszy kolega - Māris Mihelsons - postanowili zrobić coś razem po skończeniu szkoły.
Po wydaniu trzech płyt - "Vairāk nekā skaļi"("Bardziej niż głośno"), "Veronika" i "Viss ir tieši tā kā tu vēlies" ("Wszystko, jak sobie życzysz"), mieli już status największych gwiazd w swoim małym kraju. Przyszła więc pora, żeby rozejrzeć się nieco po Europie.
Pierwszy międzynarodowo wydany singiel "Under My Wing" ("Tavas mājas manā azotē") z 1998 roku sprawił, że zespół zaczął pokazywać się zagranicą, a ze szwedzkiego festiwalu Karlshamn wrócił z główną nagrodą.
Po wydaniu czwartej płyty "Starp divām saulēm", która ukazała się jednocześnie jako "Among The Suns", Brainstorm trafili w 2000 roku na konkurs Eurowizji. Piosenką "My Star" wyśpiewali tam sobie trzecie miejsce i zwrócili uwagę europejskich rozgłośni radiowych, które zaczęły chętnie umieszczać piosenkę na swoich playlistach, dzięki czemu cała płyta pojawiła się w sklepach w wielu krajach.
Piąta studyjna płyta zespołu "Online" ("Kaķēns, kurš atteicās no jūrasskolas") wydana w 2001 zawierała największy jak do tej pory przebój Brainstorm - "Maybe", który na długo zagościł na radiowych playlistach. Cały album stał się pokaźnym sukcesem w Polsce, gdzie ostatecznie zyskał status Złotej Płyty.
Wydana dwa lata później płyta "Adaybeforetomorrow" (czyli "Dienāskadlidlaukspārāktāls") nie przyniosła zespołowi większego rozgłosu, ale zrobił to występ przed The Rolling Stones w Pradze w 2003 roku, gdzie Mick Jagger obchodził swoje urodziny (zespół podarował mu z tej okazji saksofon).
W maju 2004, w trakcie niedawno rozpoczętych prac nad nową płytą, w wypadku samochodowym zginął basista zespołu Gundars Mauševics. Zespół po przerwie zdecydował się kontynuować działalność, a wydana rok później płyta "Četri krasti" została zapisem przeżyć pozostałych muzyków po stracie kolegi. W tym roku ukazała się angielska wersja tej płyty - "Four Shores", a promującym wydawnictwo singlem została piosenka "Thunder Without Rain". Uwagę zwraca fakt, że autorem zdjęć we wkładce do płyty jest Anton Corbijn, fotograf, reżyser teledysków i projektant okładek między innymi U2, Depeche Mode, Coldplay, R.E.M., Morrissey’a, a także reżyser powstającego właśnie filmu o życiu Iana Curtisa, wokalisty Joy Division.
25 maja 2006 - Maria Sadowska - "Niezmiennie"
Maria Sadowska swoją przygodę z muzyką zaczynała jako Marysia w programie telewizyjnym Tęczowy Music Box. Swoją debiutancką płytę nagrała, gdy miała 14 lat, następna trzy lata później. Oprócz tego prowadziła własną audycję w Radiu Dla Ciebie.
W połowie lat 90. wyjechała do Los Angeles, gdzie nagrała kolejne dwie płyty ("Crazy" i "Lucky Star") wydane w Japonii. Dzięki nim otworzyła się możliwość koncertowania w tak egzotycznych miejscach jak Hong Kong czy Japonia właśnie.
Po powrocie dostała się do łódzkiej filmówki na wydział reżyserii, ale z muzyki nie zrezygnowała. Założyła własny zespół jazzowy ("Indygo") i zaczęła udzielać się na scenie klubowej. Efektem tych ostatnich zainteresowań była wydana w lipcu 2003 roku płyta, którą nagrała z kolektywem Niewinni Czarodzieje. Co do reżyserii, to jest autorką filmów krótkometrażowych oraz teledysków między innymi Renaty Przemyk czy Marcina Rozynka. Uznaniem dla tej formy jej twórczości były trzy nominacje do Yachów w 2003 roku.
Jej solowa płyta ukazała się w lutym 2004 roku i była zbiorem poezji Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, do których Marysia przygotowała muzykę oraz oczywiście je zaśpiewała.
Nowa płyta to przekute w piosenki motywy jazzowe Krzysztofa Komedy. W realizacji tego projektu pomogli między innymi dawni współpracownicy Komedy - Jan Ptaszyn Wróblewski i Michał Urbaniak. Premiera płyty będzie miła miejsce na początku czerwca, a już dziś możemy posłuchać pochodzącej z niej piosenki "Niezmiennie".
26 maja 2006 - Garou - "Plus fort que moi"
Pierre Garand, szerzej znany jako Garou, przyszedł na świat w Sherbrooke w kanadyjskim Quebecu 26 czerwca 1972 roku.
Jak sam twierdzi, pierwszych chwytów gitarowych nauczył go ojciec już gdy miał trzy lata, a za pianinem usiadł dwa lata później. Jako nastolatek w szkole muzycznej uczył się gry na trąbce, ale dość szybko go stamtąd wyrzucono za niesubordynację. Mimo tego zaczął występować w szkolnym zespole grającym przeboje The Beatles. Był McCartney’em.
Później występował w orkiestrze kanadyjskiej armii. Gdy w 1993 roku przeszedł do cywila, parał się różnymi zajęciami od zbierania winogron do przeprowadzek, a przy tym wieczorami grywał na gitarze na ulicach i stacjach metra w Montrealu. Z czasem awansował do roli grajka barowego, a ludzie zaczęli schodzić się specjalnie na jego występy.
W 1997 roku został obsadzony w roli Quasimodo w musicalu „Notre-Dame de Paris”, z którym przyjechał również do Europy. Spektakl stał się wielkim sukcesem we Francji.
W 1999 roku spotkał René Angelila – menadżera i męża Celine Dion. Pierwszym efektem tego spotkania był wspólny występ z Dion w trakcie jej sylwestrowego koncertu, drugim – pomoc w nagraniu debiutanckiej płyty „Seul”. Do dziś album ten rozszedł się w 2,5 milionach egzemplarzy.
Lata 2001 i 2002 spędził w trasie, koncertując w Europie i Quebecu. Zapisem tych koncertów są płyta koncertowa „Seul… avec vous” oraz DVD „Live a Bercy”.
Druga płyta „Reviens” trafiła do sklepów pod koniec roku 2003. W Polsce uhonorowano go wtedy Wiktorem dla najlepszego artysty zagranicznego. Teraz przyszła pora na trzeci album w karierze kanadyjskiego piosenkarza, a my zapowiadamy go piosenką „Plus fort que moi”.
29 maja 2006 - Death Cab For Cutie - "I Will Follow You"
Death Cab For Cutie to zespół istniejący od 1997 roku. Powstał w Bellingham w stanie Washington, a założył go - początkowo jako projekt solowy - Ben Gibbard. Po niespodziewanym sukcesie nagranej pierwszej kasety "You Can Play These Songs With Chords", postanowił powołać do życia zespół z prawdziwego zdarzenia.
Do dziś wydali pięć płyt studyjnych. Poprzednia - "Transatlanticism" - została zauważona i doceniona poza niszowymi środowiskami związanymi z muzyką indie, co zaowocowało najpierw nominacją do nagrody Grammy w kategorii "Najlepszy album alternatywny", a później kontraktem ze związana z koncernem Warner wytwórnią Atlantic.
"I Will Follow You" to trzeci singiel z płyty "Plans". Poprzednie dwa - "Soul Meets Body" i "Crooked Teeth" również trafiły na naszą playlistę.
W 2003 roku Gibbard wspólnie z Jimmym Tamborello (na co dzień tworzy pod nazwą Dntel) wydali jako The Postal Service bardzo dobrze przyjętą płytę "Give Up".
30 maja 2006 - George Michael "An Easier Affair"
Georgios Kyriacos Panayiotou urodził się 25 czerwca 1963 roku. Karierę solową zaczął w 1984 roku od wielkiego przeboju "Careless Whisper", ale na dobre rozwinęła się ona trzy lata później, po rozwiązaniu zespołu Wham! Jego pierwsza płyta - "Faith" rozeszła się w samych Stanach w dziesięciomilionowym nakładzie. Znalazły się na niej takie przeboje, jak "I Want Your Sex", "Father Figure", "One More Try", Monkey", "Kissing A Fool", czy wreszcie tytułowe "Faith". Cztery z nich dotarły do szczytu listy Bilboardu, a cała płyta została uhonorowana nagrodą Grammy dla "Płyty roku".
Kolejne płyty nie pojawiały się zbyt często, ale o artyście i tak było głośno dzięki różnym skandalom. Do dziś ukazały się jeszcze cztery inne solowe płyty George'a Michaela: "Listen Without Prejudice vol. 1", "Older", "Songs From The Last Century" i ostatnia - w 2004 roku "Patience". Choć żadna z nich nie przyniosła mu już takiego splendoru jak debiut, to wszystkie z wyjątkiem "Songs From The Last Century - zbioru nowych wersji piosenek innych wykonawców, który dotarł do drugiego miejsca, docierały do szczytu brytyjskiej listy sprzedaży płyt. Niewiele gorzej radziły sobie single, w końcu George Michael jest autorem takich przebojów jak "Freedom" (zaskakująco słabo przyjęty w chwili debiutu, dziś klasyk muzyki pop), "Too Funky", "Jesus To A Child", "Fastlove", "Star People", "Outside" czy ostatnio "Amazing". "An Easier Affair" zapowiada szykowaną na jesień składankę z największymi przebojami artysty. Do dziś ma on na swoim koncie ponad 80 milionów sprzedanych płyt. Singiel ukaże się na rynku 26 czerwca.
27 września George Michael ma wyruszyć w pierwszą od wielu lat trasę koncertową. Obejmie ona aż 50 miast.
31 maja 2006 - eM - "Na jednej fali"
Trójmiejski zespół eM został założony w 1993 roku przez Mariusza Daleckiego. Przez wiele lat trwały przetasowania w składzie, ale wreszcie w 2000 roku udało się nagrać piosenkę „To Wish Impossible Things” The Cure na składankę nagraną przez Polskie zespoły - „Prayers For Disintegration - A Tribute To The Cure”. Trzy lata później wygrali konkurs w audycji „Trójkowy Ekspres”. W nagrodę dostali możliwość nagrania w profesjonalnych warunkach zwycięskiej piosenki - „Tramwaje jak komety”, która znalazła się później na składance „Trójkowy Ekspres – Polska Europa”.
W 2004 roku nakładem Polskiego Radia ukazała się ich debiutancka płyta „Kilka wyjść”, a singiel „Tramwaje jak komety” dotarł do 7. miejsca Trójkowej Listy Przebojów.
Od początku maja 2006, po odejściu z zespołu wieloletniego basisty Michała Wasilewskiego, zespół występuje w składzie: Mariusz Dalecki, Tomek Górnicki, Marcin Krzyżanowski i nowy nabytek - Artur Olkowicz.
Piosenka „Na jednej fali” to zapowiedź nowej płyty, która – również nakładem Polskiego Radia – zapowiadana jest na czerwiec tego roku.